Frank van den Broek: Gewoon rondjes fietsen

Geen berichten
Frank van den Broek: Gewoon rondjes fietsen

Zondag 25 maart 2018, ik schiet ineens wakker. Hoe laat is het? Half negen, half acht? Geen idee, de zomertijd is ingegaan. Vandaag rijd ik mijn eerste wedstrijd bij de junioren, een criterium weliswaar. Ik pak mijn mobiel en app Frank van den Broek nog even. “Twee bidons mee tijdens de koers of één?”. “Met sportdrank één, anders twee”, krijg ik gedecideerd terug als antwoord. Frank maakt op mij altijd de indruk alsof hij van tevoren al kan lezen wat er gaat gebeuren, dus volg ik voor de zoveelste keer zijn advies op. Na nog een paar keer op het filenieuws te hebben gekeken rijden we richting Huijbergen, een dorpje in de gemeente Woensdrecht, vlak bij de Belgische grens. Eenmaal aangekomen maak ik een praatje met een aantal mensen en speld ik mijn nummer op. Ook Frank heeft inmiddels zijn nummer opgespeld en na een snelle fietscheck besluit hij te gaan inrijden. Samen fietsen we een aantal keer het dorpje in en uit. Gekscherend zeg ik tegen Frank dat hij gaat winnen vandaag, aan zijn gezichtsuitdrukking is te zien dat het idee hem niks doet. Een beetje nerveus switch ik van snelheid naar tijd op mijn kilometerteller en zie ik dat het inmiddels nog 20 minuten is tot de start van de wedstrijd. “Ik ben toch best nerveus eigenlijk”, zeg ik tegen Frank. Frank moet een beetje cynisch lachen. “Ik niet hoor, gewoon wat rondjes fietsen joh”. Ik zei toch dat Frank altijd gelijk heeft…

 

10 minuten voor vertrek rijden we nog een rondje over het parcours. Het parcours was smal maar de bochten waren prima te doen. Ik vertel Frank wat dingen die me opvallen over het parcours, maar je ziet aan hem dat niet in de weg stond. Frank ging gewoon zijn rondjes rijden, puur vertrouwend op die enorm grote motor die hij heeft.

 

Uiteindelijk word de start met een half uur uitgesteld door wat ambulances die nog op het parcours waren. We mogen nog één ronde “inrijden”. De inrijronde was één van de snelste rondjes die ik die middag in Huijbergen heb gereden. Bij het afremmen voor één van de ambulances vliegt er een jongen van links naar rechts en schuift Frank al bijna onderuit. “Daar gaan we al”, hoor je mensen om me heen zeggen. Maar Frank constateert enkel dat die jongen niet zo’n hele slimme manoeuvre had gemaakt en checkt of zijn wiel nog goed zit.

 

Na het traditionele praatje met de wethouder klinkt dan eindelijk het startschot. Het peloton vliegt als een malle door de eerste bocht heen. Ik ben net iets sneller gestart dan Frank, maar al snel komt de man uit Voorhout me voorbij. Nog voordat we één ronde hebben gereden is er een valpartij voor ons. Frank en ik rijden allebei op achterstand en moeten beide een flinke inspanning doen om bij het peloton te komen. Ik zie nog net hoe Frank de aansluiting weet te maken voordat het peloton uit mijn zicht verdwijnt.

 

Na bijna een uur koersen word ik voor de tweede keer gedubbeld door een kopgroep met twee man. Ik kijk altijd erg op tegen de renners die me voorbij suizen, ondanks dat ook ik wel eens mensen dubbel op kop van het peloton. Het blijft toch een memorabel moment als zo’n peloton je opslokt. Tot mijn grote verbazing zie ik dat Frank die renner is waar ik tegen opkijk. De kleine Frank, met een man van Monkey Town in zijn wiel, op weg naar…? Snel stuur ik iets naar links waardoor het peloton, dat dan zo’n tien seconden achterligt, iets moet afremmen in de bocht waar ze mij in moesten halen. Ik kan mijn ogen niet geloven en vraag aan de renner naast me of we zojuist gedubbeld werden door een jongen in hetzelfde shirt als ik. ‘Ja, het was hem echt’, krijg ik terug als antwoord.

 

Op twee rondes van het einde worden wij uit koers gehaald, ik merk tijdens het rinkelen van de bel op dat Frank nog steeds vooruit rijd met tien seconden voorsprong.

 

Ik weet als geen ander dat Frank geen sprinter is, en probeer me in te beelden waar de twee rijden. Na de langste 3 minuten uit mijn leven zie ik uiteindelijk de jongen van Monkey Town als eerste over de streep gaan, met Frank prima in zijn wiel. Het peloton komt zeven seconden tekort.

 

Na afloop feliciteer ik Frank met zijn tweede plek. Voor het eerst die dag zie ik een lach op het gezicht van de Wattage Bazooka, hij heeft het toch maar mooi gedaan. Echt veel tijd om Frank te spreken over de koers krijg ik niet, hij moet zich melden bij de jury, waar blijkt dat Frank zijn rugnummer verkeerd om had opgespeld. Nummer 9 was nummer 6 geworden, en daar was de aankomstrechter niet heel content mee. Op dat moment zie ik de Frank weer terug die ik voor de wedstrijd ook zag. “Dat is dan jammer’, zegt de Voorhouter nuchter.

 

Frank is geen man die een geweldige opleidingsploeg heeft die hem meeneemt naar Spanje, Frank heeft geen tientallen mensen om hem heen die elk perfect weten wat hij moet doen en Frank heeft ook geen fiets van boven de tweeduizend euro. Frank heeft één ding: zijn gigantische motor. Frank fietst gewoon zijn rondje, doet de juiste dingen op het juiste moment, en ontspant zich te allen tijde. Frank van den Broek is tweede in Huijbergen geworden, en daar gaat het dit seizoen niet bij blijven!

 

Geschreven door: Casper Polet

Geen berichten

Back to Top